Ameriketako Estatu Batuetako Hegoaldean nonbait, gizon batek gitarra uzten du eta kamera altxatzen du.
Agertokian, blues piano jotzaile zahar bat bere azken piezak jotzen ari da agian. Simon Arcache-k argazkia ateratzen du, ez ikuskizun bat finkatzeko, laster entzungo ez denaren arrastoa gordetzeko baizik. Musikaren bidez iritsi zen argazkilaritzara, eta analogikoa entzuteko modu bihurtu du.
Hendaiako bere erakusketatik aste gutxira, gizakia eta musika irudiaren erdian jartzen dituen begirada baten erretratua.
1992an Paris inguruan jaioa, Simon Arcache argazkilaria da, baina baita musikaria ere. Dena gitarra batekin hasi zen: Simonek musikariak laguntzen ditu agertokian, eta 2012an Estatu Batuetara joan eta Music Maker Relief Foundation-en taldean sartzen da, egoera prekarioan dauden blues musikariak laguntzen dituen irabazi asmorik gabeko erakundean. Han, haiekin, ikasten du benetan argazkiak ateratzen. Haren prestakuntza ez da ikasgela batean egiten, klubetan eta atzealdean baizik, ondoan dituenengandik ahalik eta hurbilen.
Praktika bikoitz horretatik jaiotzen da posizio berezi bat. Musikari baten argazkia ateratzen duenean, badaki zer den agertokira igotzea, kamerinoan itxarotea, musikari bat erdi hutsik dagoen areto baten aurrean laguntzea. Hurbiltasun hori haren irudietan irakurtzen da: haren erretratuetan, sartzen utzi diozun norbaiten konfiantza dago.
Haren lana errealitatea kontatzen duen argazkilaritza dokumentalaren eta ikuspuntu bat bere gain hartzen duen egile argazkilaritzaren artean kokatzen da. Simon Arcachek ez du ikusten duena soilik erregistratzen: aukeratu, enkoadratu eta interpretatu egiten du. Argazkilaria begiratzen duenarekin konprometitutako lekukoa ere bada.
Haren Going Up, Going Down seriea Estatu Batuetako Hegoaldeko hainbat egonalditatik jaio zen. Bluesa hazi zen lur horietan, musikari adinekoak ezagutzera doa, batzuetan ahaztuak, haien oroimen bizia haiekin batera itzaltzeko arriskuan baitago. Ez dira izarrak: beren bizitza musika bati eskaini dioten gizon eta emakumeak dira, eta historia ofizialak gutxitan gogoratu dituenak.
Haien artean, Ironing Board Sam, ezizen sinesgaitza duen piano jotzailea, 2015ean garuneko istripu baskular bat izan zuena, berrogeita hamar urte baino gehiagoko ibilbidearen ondoren. Haren argazkia ateratzea ahanzturaren aurka borrokatzea da jada. Hor, proiektuak musika erreportaje hutsa gainditzen du transmisio kontu bihurtzeko. Simon Arcachek honela adierazten du:
« Argazki hauek artista hauei ekarri zidatenaren zati bat itzultzeko nire modua dira, batzuetan jada entzun ezin dena erakutsiz. »
Esaldi honetan dena esanda dago: irudiak soinua luzatzen du, presentzia bat gordetzen du ahotsa isiltzen denean. Going Up, Going Down lanari esker 2023-2024ko Voltaire Argazkilaritza Saria irabazi zuen, eta erakusketa sorta bat, besteak beste Ferneyko Voltaire gazteluan (01) eta Bussy-Rabutin gazteluan (21).
"Going up, Going down" seriea 2024ko Voltaire Argazkilaritza Sariaren esparruan ekoitzi zuen Confrontations Photo jaialdiak, Centre des Monuments Nationaux-ekin eta Credit Agricole Centre-Est-en Gexeko tokiko kutxarekin lankidetzan.
© Argazkia: Simon Arcache
Simon Arcachek zuri-beltzean lan egiten du, analogikoan, errebelatzetik kopiara, profesional gisa menderatzen duena, Pariseko PCP laborategian eta etxean praktikatuz. Aukera hau ez da inolako nostalgia apaingarri bat. Pelikulak geldotasuna eta keinuaren ekonomia ezartzen ditu: ez da tiroka aritzen, une egokiaren zain egoten da, dena ez gordetzea onartzen da.
Geldotasun honek entzute modu baten antza du. Digitalak metatzea bultzatzen duen lekuan, analogikoak pazientzia eskatzen du, musikari zahar baten ondoan eseri eta hura etortzen uzteko behar den pazientzia bera. Argazkilariaren keinua orduan musikariarenarekin elkartzen da: biek dakite ondo kokatutako isilune batek nota soberakin batek baino gehiago balio duela.
Zorroztasun hori kopiaraino luzatzen da. Pelikularen alea, beltzen sakonera, paperaren materia: ezer ez da zorizkoa, eta dena bere subjektuen ehundurara egokitzen da. Emaitza ez da irudi leun eta hotz bat, presentzia bat baizik, ia ukigarria: ukitu daitekeela iruditzen zaigun aurpegi bat.
Funtsean, Simon Arcacheri interesatzen zaiona ez da hainbeste bluesa musika genero gisa, baizik eta hura bizirik mantentzen duten komunitateak. Haien bidez, gai zabalagoak arakatzen ditu: bestetasuna, nortasuna, oroimena, istorio bat belaunaldi batetik bestera transmititzeko modua. Bluesa gizakiarenganako sarbide ate bat besterik ez da.
Hain zuzen ere desplazamendu horrek, ikuskizunetik intimora, emanaldietik pertsonara, kokatzen du haren lana argazkilaritza humanistaren ildoan, gizaki arrunta irudiaren erdian jartzen duenean. Argia kolektiboak aldarrikatzen duen ildoa, eta haren presentzia gure artean begi-bistakoa egiten duena.
Haren lanak jarraitzen du Les Fils de Bambara seriearekin, VU' agentziaren beka batek babestua, edo Le Cabaret de Poussière seriearekin. Haren lana Polka, Fisheye edo Like aldizkarietan argitaratu da, eta Frantzian zein atzerrian erakutsi. Leku guztietan, arreta bera: arrastoa uztea beti uzten ez dutenei.
Modu naturalean gonbidatzen du Argia kolektiboak bere Begirada Gurutzatuen lehen ediziorako, Sound and Vision izenekoa: dena kontatzen duen izenburua, irudiaren eta soinuaren arteko elkarrizketa.
Begirada Gurutzatuak #1en, Arnaud Elissalde Argia kolektiboko presidenteak Simon Arcacherekin hitz egin zuen haren Going Up, Going Down serieaz, blues musikariekin izandako topaketez eta analogikoarekiko atxikimenduaz. Behean ikusteko elkarrizketa.
Erakusketak, ekitaldiak, proiektu deialdiak eta blogeko artikuluak: jaso Argia Kolektiboaren albiste nagusiak zuzenean zure postontzian.
Alea, kimika, argia: murgildu sakonago argazkilaritza analogikoan.
Cookieak
Guk eta hautatutako hirugarrenek cookieak edo antzeko teknologiak erabiltzen ditugu helburu teknikoetarako eta, zure baimenarekin, esperientzia, neurketa eta marketin helburuetarako.
